ท่ามกลางอากาศร้อน แสงแดด ยามบ่ายแก่ๆ ในวันว่างๆวันหนึ่ง ผมออกเดินไปตามถนนที่ไม่รู้จักชื่อ ลัดเลาะไปตามตรอก ซอกซอย ที่ผมเองก็คาดเดาไม่ได้ว่าจะได้เจออะไร ในเมืองที่ผมก็เพิ่งได้มาครั้งแรก ผมไม่ได้เตรียมอ่านข้อมูลอะไรมาด้วยซ้ำ เพียงแค่อยากออกมาเดินคนเดียว มาหาประสบการณ์แปลกใหม่ ในที่ที่ไม่เคยมา ผู้คนมากมายเดินไปเดินมาโดยที่เราก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน ถนนหนทาง รถรา ป้ายกฎระเบียบ ป้ายโฆษณา ร้านค้า ร้านกาแฟ ร้านอาหาร ภาษา ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่แปลกตาสำหรับผม
สีสันของร้านกาแฟเล็กๆเก่าๆร้านหนึ่ง ดึงดูดให้ผมเข้ามาพักเหนื่อย และค้นหาอะไรบ่างอย่าง สถานที่นี้คงจะเป็นที่พบปะพูดคุยของคนที่นี่มานานนับสิบๆปี ทันทีที่ผมเข้ามา สายตาของสมาชิกเดิมที่ทอดมองมาทักทาย ทำให้ผมรู้ว่าผมคงดูแปลกแยกจนผู้คนสนใจ แต่ไม่ซินะ กล้องติดเลนส์ตัวใหญ่ที่ผมถือถ่ายโน่นถ่ายนี่ต่างหาก ที่ดูจะเป็นสิ่งขัดกับธรรมเนียมปฏิบัติของที่นี่ ผมแก้เขินโดยการสั่งเครื่องดื่มทีไม่รู้จักมาดับกระหาย หามุมที่นั่งที่เป็นส่วนตัวมุมหนึ่งของร้าน นั่งมองสิ่งรอบตัวเพลินๆ ไม่พลาดที่จะแอบถ่ายบรรยากาศของร้าน หยิบเอาขนมที่ไม่รู้จัก ที่เพิ่งซื้อมาจากร้านป้าข้างทางที่เดินผ่านมาเมื่อครู่ ออกมาทดลองกินดู แป้งมันดูเหนียวๆ รสชาติที่ดูแปลกๆ ซักหน่อย แต่ได้เครื่องดื่มเย็นๆเปรี้ยวๆ ก็พอทำให้บ่ายวันนี้มีอะไรตกถึงท้องบ้าง
มุมหนึ่งของร้าน ลุงแก่ๆคนหนึ่งที่ไม่รู้จักยังคงนั่งเขียนหนังสือพร้อมผ่อนคลายกับการสูบบารากู่ ของแกไปอย่าเงียบๆ อย่างไม่สนใจสมาชิกใหม่ที่แปลกแยกอย่างผม
วันนี้ผมไม่ได้เอาหนังสือที่รู้จักมาอ่านผมไม่ได้นัดใครที่รู้จักมาคุยด้วยผมไม่ได้เอาเพลงที่คุ้นเคย ฟังแล้วฟังอีกมาฟัง
ผมได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ผ่าน “สิ่งที่ไม่รู้จัก” บางทีมันก็ทำให้เราได้รู้ว่า เราไม่จำเป็นต้องรู้อะไรเลยก็ได้ แต่เราก็สามารถมีส่วนร่วม และรับรู้โลกใบที่เราไม่รู้จักนั้นได้
.... ถ้ามีเวลาว่าง ผมไม่พลาดที่จะหาโอกาส เดินทางออกไปทำความรู้จัก “ร้านที่ไม่รู้จัก”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
ment มาเมื่อคิดถึงกัน