ตอนเด็กๆ ตั้งแต่ประถมถึงมัธยม ผมมักจะได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปแข่งวาดภาพ ในการประกวดศิลปะรายการต่างๆ อยู่เสมอ ทั้งในระดับโรงเรียน ระดับจังหวัด และที่ภูมิใจสุดก็เป็นรางวัลระดับภูมิภาค ด้วยความสามารถในศิลปะนั้นเริ่มมาเมื่อไรไม่แน่ชัด อาจจะตั้งแต่อนุบาลที่คุณครูให้วาดรูประบายสี
เมื่อคุณครูเห็นแววว่าเข้าท่า ก็ส่งไปวาดโน่น วาดนี่อยู่ตลอด ภาพเริ่มแรกที่เด็กทุกคนหัดวาดก็คงได้แก่ ภูเขามียอด 2 ยอด พระอาทิตย์มีแฉกอยู่ตรงกลาง ก้อนเมฆลอยซ้ายขวา นกบิน 3-4 ตัว ต้นไม้ใหญ่ ทุ่งนา มีต้นข้าว บ้านชั้นเดียว หลังคาสามเหลี่ยม มีหน้าต่าง ประตูสี่หลี่ยม พ่อ แม่ ลูก นับเป็นรูปแบบยอดฮิตของเด็กๆต่างจังหวัดอย่างเราๆ แต่หัวข้อที่เป็นโจทย์สำหรับการแข่งขันศิลปะเด็กนักเรียนมากที่สุด ก็คือ “ในหลวงของเรา” ที่แสดงถึงพระราชกรณียกิจนานัปการ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นด้านการเกษตร การชลประทาน การพัฒนาน้ำและสิ่งแวดล้อม ปลูกป่า ส่งเสริมอาชีพ ลดการตัดไม้ทำลายป่า ฯลฯ
ครั้งหนึ่งสมัยประถมในงานของสำนักงานประถมศึกษาฯ อาจารย์ที่เป็นคณะกรรมการมามุงดูและสอบถามว่า ด.ช.อนุกูล เธอได้แบบอย่างพระราชกรณียกิจต่างๆเหล่านี้มาจากที่ไหน ภาพในหลวงพระราชทานสิ่งของนี้ เธอเคยเห็นเหรอ ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่า “ผมคิดเองครับ” สักพักผมเข้าใจแล้วว่าทำไมครูถึงถาม ก็เพราะผมใส่พรมแดงไปในภาพซึ่งปกติในหลวงเสด็จในถิ่นทุรกันดารใดๆก็ตาม ไม่มีพรมแดง พระองค์ทรงเข้าถึงพสกนิกรโดยมิได้ถือพระองค์เลย ภาพต่อมาๆผมจึงไม่ใส่พรมแดงอีกเลย^^
ซึ่งตอนโตมา ผมก็มานั่งย้อนคิดไปว่า เราไปเอาไอเดียต่างเหล่านั้นมาจากที่ไหน หรือเราจินตนาการเอา ซึ่งคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เหมือนมันเป็นกลไกลในการวาดรูป ซึ่งเค้าเรียกกันว่า “พรสวรรค์” มั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่จดจำได้ขึ้นใจและรู้สึกผูกพันมาตลอด ก็คือ ภาพสมุดเล่มใหญ่สีน้ำตาล หน้าปกเป็นรูปในหลวงกำลังพระราทานสิ่งของแก่เด็กนักเรียนหญิงและครู จำได้ว่าได้รับแจกในงานวันเด็ก และมักจะมาพร้อมกับดินสอไม้สีน้ำตาล ภาพหน้าปกสมุดเล่มใหญ่นี่แหละที่เป็นภาพแรกๆที่เราใช้มาเป็นต้นแบบในการวาด รูป ประกอบกับรูปในหลวงในปฏิทินข้างฝาบ้าน ภาพข่าวในพระราชสำนักตอนสองทุ่ม ที่ผมจะมานั่งดูกับย่าอยู่เสมอๆ รวมถึงตอนเด็กๆผมเป็นเด็ก(ทำ)บอร์ด ที่โรงเรียนเป็นประจำ
วันเด็กสมัยนี้ ไม่รู้เค้าแจกอะไรกันนะครับ สมุดในหลวงแบบนี้คงไม่มีแจกแล้ว แต่เด็กๆทุกคนคงดีใจที่ได้รับของขวัญ เหนือสิ่งอื่นใด “โอกาสทางการศึกษา” ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต มากกว่าของขวัญใดๆ หากจะมีผู้ใหญ่คนใดจะให้ของขวัญแก่เด็กๆ ควรให้สิ่งที่จะช่วยพัฒนาและต่อยอดความรู้ สนับสนุนและให้โอกาสเด็กๆ ตามที่เค้าใฝ่ฝันกันนะครับ
ด.ช.อนุกูล โตขึ้นเธออยากเป็นอะไร
ผมอยากเป็นคนดีครับ (และใช้วิถีชีวิตตามอย่างพระราชดำรัสฯ สักข้อสองข้อก็ยังดีครับ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
ment มาเมื่อคิดถึงกัน