ด้วยอาชีพที่ต้องเดินทางไปโน่นมานี่ตลอด ทำให้ได้ลองพาหะนะมาหมดแล้วทุกรูปแบบ แต่ที่รู้สึกผูกพันและใช่ สำหรับการเดินทางของผมมากที่สุด (เพราะบ้านอยู่ใกล้สถานี อิอิ) ก็ต้องนี่เลยคับ ..รฟท รถไฟไทย ปู๊นๆๆ ที่ไม่ว่ากี่ยุคสมัย เสน่ห์ของมันก็ไม่เปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะชั้นรถไฟชั้น 3 คับท่าน (และด้วยอะไรไม่ทราบ...ทำให้ผมต้องมาเจอชั้น 3 อีกแล้ว) เมื่อยๆ กับการนั่งทั้งคืน แต่ยังไงก็ยังสนุกอยู่ดี ง่ายๆ ชิวๆ เก็บบรรยากาศ
ท้องทุ่ง เขียวขจี ในฤดูฝน ลมเย็นฉ่ำในตอนเช้าๆ เสน่ห์ง่ายๆ แต่ดูดี
เอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใคร ต้องนี่เลย ที่เก็บของบนหัว นั่งตรงไหนวางตรงนั้น(จำได้มะ ตั้งแต่ตอนเรียนหนังสือมานะ-มานี ประมาณตอน ป.1-2 นี่แหละ)
กระเป๋าติดตัว กอดไว้กันหนาว (ใจ)
รองเท้า (ไม่ต้องกอด) ... ถอดไว้ก็ไม่มีใครเอา
ขายกาแฟร้อนๆ ตอนเช้าๆ กับเจ้าพนักงาน ที่ปฎิบัติหน้าที่อย่างไม่ลดละ อีกแป็บก็มีไก่ทอด หมูกรอบ ข้าวเหนียวร้อนๆ
ใกล้ชิดธรรมชาติ ในแบบที่เสี่ยง
อุปกรณ์ช่วยให้หลับสบาย ?
ถึงบ้านแว้ววววว อุตรดิตถ์และศิลาอาศน์ สถานีรถไฟที่ใกล้กันมากที่สุดในประเทศ (เพียง 2 กิโลเมตร)
สถานี"ศิลาอาสน์" ความคลาสสิคที่ไม่เคยเปลี่ยน
ท้องฟ้าอึมครึม ยามเย็น ที่หน้าบ้าน กับฟ้ามืดครึ้มสลัวๆ แปลงปลูกดอกไม้นานาพันธุ์ งานโปรดของแม่เส้นสายของสายไฟ พาดไป-มา หลังโน้น หลังนี้ นี่คือชุมชน นี่คือบ้านเรา
สงบ และน่าอยู่
ไม่ชวน....ถือว่า ไม่รักกันจิง ๆ..
ตอบลบ