นานแค่ไหน......

นานแค่ไหนแล้ว...ที่ไม่ได้รู้สึกว่าฟ้าสวย ขนาดนี้
ถ้านับนิ้วมือ คงไม่พอแน่ๆ อย่างน้อยก็เกือบ 2 รอบ

ปุยเมฆสีขาว ลอยพริ้วไหว อยู่ท่ามกลางท้องฟ้าสีฟ้าอันสดใส จากแดดในเวลาใกล้เที่ยง
ภาพก้อนเมฆน้อยใหญ่ รูปร่างมหัศจรรย์ ที่ต่อเติมจินตนาการสุดบรรเจิด ในวัยเด็ก
กลับมาอีกครั้ง

แปลก...ที่วันที่รู้สึก กลับอยู่ในเมืองใหญ่ ฝืนป่าคอนกรีต อันไม่น่าอภิรมย์เท่าไร่
แปลก...ที่แม้จะเคยผ่านกี่น่านฟ้า มหาสมุทร หรือล่องลอยอยู่เหนือก้อนเมฆเหล่านั้น
แต่กลับไม่เคยมองเห็น


แปลก...ที่วันนี้สงบนิ่ง กว่าทุกครั้ง ....

จริงๆแล้ว ร่างกายเรามีกระบวนการง่ายๆ

1 ภาพผ่านสายตา >> 2 แปลภาพสู่สมอง >> 3 สมองรับรู้ความรู้สึก >> 4 ต่อมหลั่งสารแห่งความสุข (ตามหน้าที่ของมัน?) >> 5 จิตใจเบิกบาน พองโต

ถ้าวันเวลาที่ผ่านมา บ่อยครั้งที่เราละเลยที่จะรู้สึก นั่นแสดงว่ากระบวนการข้างต้น ต้องมีจุดไหนสักแห่งที่บกพร่อง
สำรวจแล้ว กลับพบว่า ข้อสุดท้ายต่างหากที่ตั้งแง่กับสิ่งใดๆ ทุกสิ่ง


คำกล่าวที่ว่า ทำไมทุกวันนี้เรามีความสุขกันยากนัก

ก็เพราะเราไม่รู้จักมีความสุขกับสิ่งง่ายๆ นะซิ

เป็นจริงที่สุดคับ

.... นานแค่ไหนแล้ว ที่ข้อสุดท้ายบกพร่อง ???